Ο Γιώργος Κισσανδράκης αυτό τον καιρό βρίσκεται σε περιοδεία με την τραγωδία “Πέρσες” του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη.. τον συνάντησα σ’ ένα διάλειμμα από τις παραστάσεις και μου μίλησε για το πόσο δυστυχώς επίκαιρο είναι το έργο στις μέρες μας, τον αντιπολεμικό αλλά και πολιτικό χαρακτήρα που κρύβει, την αδράνεια και την αμηχανία που βρίσκεται ο κόσμος μπροστά στον “βομβαρδισμό” πληροφοριών που δέχεται και τέλος διαπιστώσαμε και οι δύο ότι η ελευθερία μας υπάρχει όσο μας επιτρέπεται..
1) Ένα έργο που έχει να κάνει με τον πόλεμο θα ήθελες να μου απαντήσεις κάνοντας έναν παραλληλισμό με τους σημερινούς πολέμους;
– Το έργο έχει να κάνει με την εκστρατεία των Περσών με σκοπό να κατακτήσουν την Ελλάδα και επικεντρώνεται στην ναυμαχία της Σαλαμίνας όπου ηττήθηκαν. Στις μέρες μας επίσης γίνονται επεκτατικοί πόλεμοι και αν θέλαμε να βρούμε κοινά σημεία είναι ότι η Περσία είναι η μεγάλη δύναμη που πάει να κατακτήσει κάποια μικρότερη χώρα. Και φυσικά όλα τα δεινά και ο πόνος που προκύπτει από κάθε πόλεμο.
2) Συνήθως ο τίτλος του έργου έχει να κάνει με τον νικητή εδώ υπάρχει μία εξαίρεση θα ήθελες να την σχολιάσεις;
– Το έργο είναι γραμμένο από τον Αισχύλο με σκοπό να κρούσεις τον κώδωνα του κινδύνου στην Αθήνα καθώς έβλεπε ότι δεν συμπεριφερόταν σωστά στους συμμάχους της και ότι μπορεί και εκείνη λόγω της έπαρσης να πάθει τα ίδια με την Περσία. Τώρα αν φέρουμε το έργο στο σήμερα υπάρχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον και νόημα να το βλέπεις από την μεριά των ηττημένων καθώς βλέπεις την τραγωδία που υφίστανται οι άνθρωποι που έχασαν τους δικούς τους και τις καλύτερες μέρες στις οποίες ήλπιζαν.
3) Θα το χαρακτήριζες ένα από τα πρώτα αντιπολεμικά έργα;
– Φυσικά αν και δεν πρόκειται για ένα απλά αντιπολεμικό έργο αλλά και πολιτικό ή τουλάχιστον η ματιά που θέλει να δώσει ο Χρήστος Θεοδωρίδης γιατί έχει να κάνει και με την εξουσία και το ποιός φταίει γι’ αυτή την καταστροφή. Επίσης μία διαφορά που υπάρχει εμείς στην παράσταση σε αντίθεση με το κανονικό έργο που είναι Χορός γερόντων και συμβούλων εμείς είμαστε Χορός ανθρώπων που ψάχνει να βρει το ποιός φταίει.
4) Ο Χορός αντιπροσωπεύει μία κοινωνία που παρακολουθεί αμήχανα το τί συμβαίνει χωρίς να μπορεί να επέμβει ή να αντιπαρατεθεί;
– Ακριβώς αυτό συμβαίνει όπως και μ’ εμάς σήμερα. Βομβαρδιζόμαστε από ειδήσεις και γεγονότα αλλά δεν κάνουμε τίποτα βρισκόμαστε σε μία αδράνεια. Μπορεί ο καθένας να σκέφτεται και να κάνει κάτι αλλά πραγματικά δεν κάνουμε τίποτα ως κοινωνία. Στην παράσταση συμβαίνει ακριβώς αυτό το πράγμα. Παίρνουμε την είδηση της καταστροφής του στόλου αλλά δεν ξέρουμε πώς να πράξουμε και τί να κάνουμε. Ούτε καν πώς να θρηνήσουμε.
5) Πόσο εύκολη είναι η διαχείριση της απώλειας μέσα σ’ αυτόν βομβαρδισμό πληροφορίας από το internet;
– Νομίζω ότι επειδή ακριβώς υπάρχει αυτός ο βομβαρδισμός πληροφορίας ο άνθρωπος έχει υποστεί δυστυχώς, λυπάμαι που το λέω, μία ανοσία και έχει συνηθίσει στην φρικαλεότητα.
6) Στο σήμερα υπάρχει πιστεύεις διάλογος ανάμεσα στον λαό και την εξουσία;
– Υπάρχει ένας διάλογος με συγκεκριμένου βέβαια ανθρώπους και με συγκεκριμένες πελατειακές σχέσεις για να βρεθούν κάποιοι άνθρωποι στην εξουσία που θα τους εξυπηρετήσουν. Είναι ένα άτυπο δούναι και λαβείν ανάμεσα στον ψηφοφόρο και την εξουσία. Θεωρώ ότι είναι ένα παγκόσμιο γεγονός.
7) Τελικά Γιώργο πόσο ελεύθεροι πιστεύεις ότι είμαστε;
– Είμαστε όσο ελεύθεροι μας επιτρέπουμε να ειμαστε. Κι επειδή συνήθως δίνουμε την ευθύνη για αυτήν την απόφαση σε κάποιον άλλο, ( μία κυβέρνηση, ένα γονιό, ένα σύντροφο), καταλήγουμε όλο και λιγότεροι ελεύθεροι.
Του Γιάννη Βανταράκη
